Mijn blog
Donderdagavond zat ik bij de hengstencompetitie van het Friesch Paarden Stamboek. Daarbij draait het om dressuuraanleg van de jonge hengsten en geeft de jury direct na elke combinatie punten en commentaar. Een leuk initiatief, maar tenenkrommend uitgewerkt. Prachtig gefokte paarden werden zwalkend door de baan gereden. De jury probeerde het positief te houden en noemde scheef gestelde paarden, maar het liefst zou je ze toe roepen: trek je zadel eens recht, pak je teugels op maat en geef eens mèè met die handen! Hotsend en klotsend gaan deze paarden naar hun moertje nog voordat zij de gewone wedstrijdsport hebben gezien. Opgekruld, zonder schwung en impuls worden de mooiste zwarte parels van de fokkerij voorgesteld, een paar goede ruiters uitgezonderd. En waarom? Omdat de hengstenhouders hun dochters, vrouwen en stalhulpen laten rijden. De paarden hadden kwaliteit genoeg. Als het Friese stamboek wat wil betekenen in de dressuursport, dan moeten ze hun hengstenhouders eerst eens duidelijk maken dat ze moeten investeren in instructie of betere ruiters. Dressuur is zoveel meer dan alleen een leuk plaatje.
Terwijl het schaatsbloed bruist en borrelt onder de alarmerende berichten over ijs, gladheid en ijzingwekkende nachtvorst, komt het economische leven weer op gang. Dat geldt ook voor mijn bescheiden tekstbureau waar twee weken lang de tijd heeft stilgestaan. Zo snel als de dooi de dakgoot vult met water, zo snel stapelen ook de papieren op mijn bureau zich op.