Mijn blog

Vakmensen

Tweeduizend concurrenten staan er op marktplaats, zag ik zojuist. Ik schrok ervan. Weliswaar verstopt in de complete rubriek vertalers, tolken en tekstschrijvers, maar toch. Zouden mensen er op zoeken? En wat zouden ze denken? De vertalers en tolken zijn veruit in de meerderheid. De advertenties zonder foto ook. Ik breng tenminste nog enig kleur in het geheel, zag ik met vreugde. Maar toen viel mijn oog op een collega uit Friesland. Met foto. En met tarief. En welk tarief! Tien euro per pagina: hoe is het mogelijk? Leeft die man in een hut? Hult hij zich in vodden? Welnee. Het is een docent. Hij klust er wat bij. En schrijft 'hoe veel' los als het aan elkaar moet. Pff. Niks te vrezen.

Geplaatst door Meta op 11.11.09

Aasgier of partyvogel

Heleen van Royen stopt met schrijven. Althans, met haar columns. Ze draait vanuit de Algarve haar hand niet om voor een vrijpartij of moord meer of minder in romanvorm. Maar die columns, dat was andere koek. Gevoed door gebeurtenissen in haar omgeving. Privé en zakelijk dwars door elkaar. Heleen wilde niet meer als een aasgier boven haar leven hangen om te zien of er nog wat te smullen viel.
Ik kan het me voorstellen, heel goed zelfs. Die knop in je hersens is journalist-eigen en inderdaad, niet altijd even sociaal. Als je geld genoeg hebt, zet je er dus een punt achter. Als je er van wilt leven, moet je ermee leren leven. Hoe? Door te zorgen dat die aasgier een partyvogel wordt. Door positieve dingen de hoofdmoot te laten vormen van je gedachtegoed. En nee, natuurlijk lukt dat niet altijd. But hey; it’s worth to try! En is het echt één en al ellende? Dan ga je back to basic. Met feitelijke reportages, actuele interviews of commerciële websites. Zodat je werk goed is totdat het leven je weer toelacht. Daar hoef je de journalistiek toch niet voor af te zweren?

Geplaatst door Meta op 11.11.09

powered by blogger | rss